Tijdje geleden alweer, gebeurt wel vaker, niet echt iets om druk over te maken. Ik ben volledig geëxcuseerd, die pc’tjes vragen nogal wat aan tijd en energie. Druk druk druk dus, maar nu heb ik dan ook wat …

Ik ben in ieder geval heel erg blij dat ik dat vervelende crashen van Deskbar Applet na het booten heb weten te traceren en op te lossen, het zat me al een tijdje dwars, dus de voldoening is groot.
Er is een hoop gebeurd in die tussentijd, het spuuglelijke Compaqje doet nu dienst als universeel servertje. Van Ronald vernam ik zoëven dat m’n WordPress weblog software aldaar het deed en ook wordt op dat servertje iedere dag een back-up van m’n home folder neergezet, mijn mp3-collectie valt daar ook onder, die groeit gestaag, hij gaat fijn met de Ubuntu pc’tjes!

Aan het Ubuntu pc’tje ligt het niet, het machien draait lekker met Feisty Fawn en voorlopig blijf ik bij Gnome zweren, de Linux desktop begint aardig in het zadel te zitten, een andere merite van Ubuntu: het is een hit en na ruim twee en een half jaar nog steeds een hype. Zelf kwam ik er in augustus 2005 voor het eerst bij.

Deze kennismaking vond met het G4 iMacje plaats en luidde tegelijkertijd het afscheid van dat platform in want pas na de aanschaf van het spuuglelijke Compaqje, een Pentium® III @ 1 GHz begon één en ander pas echt lekker te lopen en dat was en is nog steeds een Wow Ervaring! Het minitorentje is echt een aanwinst, het draait niet alleen veel rapper, het ziet er ook nog eens veel beter uit. En dat moet Microsoft dwars zitten want voor de zoveelste keer beginnen ze te mekkeren. Ik ben heel benieuwd waar al die heisa MS brengen zal, zelf vind ik die 20 eurootjes voor muis en toetsenbord ruim voldoende en dat siert ze echt, die heel behoorlijke input devices voor weinig, daarmee troeven ze Apple zonder meer af. Alleen moeten ze hun echte plaats kennen en dat komt heus wel goed …

Het nieuwe Ubuntu PC’tje begint een beetje van de grond te komen en draait zoals ik het wilde. Het heeft me wel drie installaties gekost: Edgy Eft was geen succesverhaal, na een paar uur gaf m’n harde schijf de geest.

Herd 5 van Feisty Fawn bracht me meer geluk, het harde schijfje overleefde de tweede installatiepoging van TeXLive 2007. Toch was een derde installatie noodzakelijk omdat ik de rootpartitie te krap had afgemeten en vorige week zondag besloot ik om de hele zooi weer opnieuw te installeren want met GParted ging het me allemaal net wat te lang duren, een verse installatie van Ubuntu 7.04 Bèta zou meer dan alleen maar tijdwinst opleveren. Bovendien zou, zo las ik in Ubuntu Unleashed een usrpartitie nog meer gebruikersgenot opleveren, zodoende …
Ik heb er geen spijt van gehad, het computertje draait ongekend rap, het 64-bits OS is meer dan zomaar bruikbaar. Firefox doet het met de Flash plug-in, ik kan NPS-streams bekijken en Amarok herkent m’n Zen V right out of the box, geweldig. Ook heb ik de codecs geïnstalleerd zonder tussenkomst van Automatix, nog niet compatible met Feisty en het lag er ook nog eens veel te vaak uit.
Het Ricohtje doet het ook als vanouds dus ik ben weer even onder de pannen, gaaf!

Het werd zo langzamerhand tijd voor een andere computer, de laatste echt nieuwe was het G4 iMacje en dat is alweer zowat vijf jaar geleden. Het spuuglelijke Compaqje was een overgangsbak die me enigszins vertrouwd met Ubuntu Linux moest maken.

Een proces dat me dusdanig goed beviel dat ik besloot om daarmee door te gaan en al tijden speelde ik met het idee om mijn volgende nieuwe computer zelf te bouwen. Het leek me wel leuk om alles helemaal zelf uit te zoeken, van behuizing tot CPU, het OS waarmee het zou gaan draaien was al vanaf het begin vastgesteld want met Ubuntu klikte het meteen want er waren zeker raakvlakken met Mac OS X waaraan ik toch een paar jaar lang in zekere mate mijn hart aan had verpand. Alleen de mythe begon enigszins te verbleken en werd het tijd voor een volgende.
Er volgde een tijd van oriëntatie, de CPU’s van AMD hadden een uitstekende reputatie en pas het laatste jaar had Intel een inhaalslag weten te maken op de Athlons en dat had de prijsstelling ten gunste van de consument beïnvloed en eens te meer bleek dat die voornamelijk voor gebakken lucht dokt, Voor zo weinig mogelijk geld wilde ik:

• Een fatsoenlijke behuizing
• Een snellere CPU
• Meer RAM
• USB 2

Toen de Dual Cores in prijs kelderden was het moment daar, zeker toen ik het ASRock AM2NF3-VSTA moederbordje tegenkwam, dat was op m’n werk en een paar dagen daarna opende ik een topic op ubuntuforums.org … De reactie op een tweede topic trok me over de streep en ik bestelde het spul en kreeg met de daaropvolgende procedure meteen een Cursus Geduld door m’n strot geduwd. Voordat het spul in huis was en om nog maar te zwijgen over het in elkaar zetten plus de ellende daarna.
Toch heb ik, al met al geen spijt van het avontuur; ik beleef sinds heel lang weer eens een snappy computertje, Ubuntu Feisty Fawn is wat mij betref nu al een kraker,

Mijn eerste computer thuis was een Macintosh LC II, een aanbieding, gebundeld met de HP DeskWriter 510. Deze kocht ik op vrijdag 4 februari 1993, moest een eerste verslag voor de opleiding in elkaar zien te draaien, nog twee weken te gaan …

Met de wetenschap in het hoofd dat er nog vele werkstukken op het programma stonden en een ‘meevallertje’ op m’n saldo kon ik het me nog permitteren ook! Bovendien kon ik me eindelijk met het fenomeen Desktop Publishing gaan bezighouden, een lang gekoesterde wens omdat ik nu eenmaal jarenlang met het typografische mijn inkomsten had vergaard tijdens mijn tijd bij de krant.
Ik heb wat met het Atex zetsysteem zitten stoeien, de overgang naar de GUI viel me zwaar, pas na de aanschaf van Aldus PageMaker 4.2 begon het een beetje te lopen. Adobe Photoshop was in het prille begin helemaal een lijdensweg maar toch zou ik me tot zo’n twaalf jaar na dato, 1994, met deze workflow inlaten. PageMaker had weliswaar plaatsgemaakt voor InDesign, ik had de grote sprong naar Mac OS X gemaakt waarmee ik tevens LaTeX had weten te ontsluiten, terug naar de codetreinen.
TeXShop was een openbaring maar Ubuntu Linux was dat nog meer en ik heb m’n dagboekjes waar ik ze hebben wil. het inslaan van de katernen gaat nog steeds rapper dan met de troep van Adobe Henk.

Zaterdag heb ik het laptopje weer eens onder m’n hoede genomen, Dreamlinux bleek niet meer dan een flard te zijn, het zag er allemaal heel gelikt uit maar ik kon er niet mee uit de voeten.

Als ik een simpel sudo commando in een terminalvenster wil uitvoeren dan wil ik geen mededeling dat dat om de één of andere reden niet mogelijk is. De hoogste tijd om Ubuntu er weer op te zetten. Het blijft de beste distro tot nu toe in mijn ogen, maar je moet nu eenmaal scherp blijven. M’n home directory stond er nog steeds op, zo bleek en dat scheelde een hoop werk, wel even het thema aan dat van m’n desktopmachine aangepast en ook AbiWord, Swiftfox en TeXLive 2005 geïnstalleerd. Nu het servertje nog …

Het is een historische dag vandaag, Windows Vista voor het Klootjesvolk zal worden gelanceerd, de mensheid wordt er al maanden mee doodgegooid, de marketingkosten zie je terug in de aanschafprijzen.

Het is een impuls voor de economie want de hardwarefabrikanten zullen hun spul weer ruimschoots kunnen slijten want Vista vreet nogal wat aan resources. Ik vier het feest mee met m’n Ubuntu PC’tje, een spuuglelijke Compaq Deskpro met een Pentium III @ 1 GHz erin, het ding heb ik indertijd opgeleukt met een Geforce fx5200 waaraan een 17″ TFT-monitor hangt en een Creative Soundblaster met boxjes maken van die onooglijke beige bak een hele fijne machine, een niet geringe merite van Ubuntu want dat kan zich meer en meer aan Mac OS X meten. Exposé gebruik ik nog steeds niet dus Beryl kan ik voorlopig nog wel missen, ik hecht meer waarde aan bijvoorbeeld de letterweergave op m’n scherm en die is ok, wat ik gewend ben, die van Windows XP is beduidend minder.
En eindelijk heb ik dan m’n Tactile Pro keyboardje operationeel gekregen door wat aanpassingen aan de toetsencommando’s, het tikt toch oneindig veel lekkerder, ik ben er weer blij mee en Beethoven blijft gaaf.

Gelukkig had ik nog een Sony koptelefoontje want die knopjes die bij het dingetje geleverd werden bleven niet echt goed in m’n oren zitten, een minpunt waarmee ik dus kan leven.
Het kostte me een weekend klooien en uiteindelijk een clean install van Ubuntu voordat ik de Amarok die de Zen V herkende draaiende had. Die operatie hield ook een voorlopig afscheid van Beryl in, met versie 0.1.4 nog een beetje in de kinderschoenen. Maar toch een knap staaltje met potenties; lachen, Exposé op m’n Ubuntu PC’tje! Ik gebruikte het al niet echt vaak met het G4 iMacje maar het blijft leuk om te zien.
Ubuntu Linux is zeker geen Mac OS X, hoewel er meer raakvlakken zijn dan met Microsoft Windows. Unix jawel … Het blijft tot op heden ten dage het stabielst en het meest op netwerk toegespitst OS.
Ubuntu begint steeds lekkerder te draaien, zeker als ik het vergelijk met andere distro’s. Dan ben ik er iedere keer weer erg blij mee. Dit systeem laat ik voorlopig staan want ik koester het. Ik heb er het Oog mee herontdekt; in lijn 17 komt het veel beter tot zijn recht dan live.

Eindelijk ben ik dan ook overstag gegaan, heb toegegeven aan de iPod-hype door er geen aan te schaffen; ook ik snap de achterliggende logica niet helemaal maar opeens was die behoefte daar.

Wellicht door het vuurwerkterrorisme dat de komende dagen weer plaats gaat vinden, een falende overheid blablabla … Dat werd gistermiddag weer naarstig spitten in het Ubuntu forum en al spoedig bleek dat de Creative Zen V het ging doen en het ding zou ook een aanwinst zijn teneinde de tijd in het OV te doden met het beluisteren van podcasts der publieke omroep. Eigenlijk kon ik niet meer zonder!
Binnen een half uur was het apparaatje in huis, iets groter dan m’n Zippo en het duurde een wijle voordat ik het daadwerkelijk operationeel had want met Ubuntu Linux moet je af en toe flink klooien en zoeken. Meestal kom je er wel uit en is het voldane gevoel intens, het spuuglelijke Compaqje doet hetzelfde als het G4 iMacje.

Het was klein wereldnieuws vrijdag, de zoveelste uitlatingen van Microsofts CEO Steve Ballmer. Intellectual property was weer eens de boodschap. Dacht ik eindelijk van het gezeik van Steve Jobs af te zijn, ja ja.

Ik tik dit op m’n Ubuntu PC’tje en tegelijkertijd haal ik wederom een audio stream binnen, in dit land geen illegale activiteit en bovendien heb ik Selflessness van John Coltrane nog steeds ergens op Impulse! vinyl staan. Ben godverdomme blij dat ik het überhaupt weer kan beluisteren!
Microsoft Windows heb ik altijd gemeden als de pest, ik blijf het een ordinair, stompzinnig en zielloos OS vinden, een klik heb ik nooit mogen ervaren. Met Mac OS gebeurde dat wel, ooit voordat ik anders begon te denken, die slogan heeft Jobs uiteindelijk een klant gekost, dom dom dom …
Maar nu zou ik dus ongeoorloofd gebruik maken van Microsofts innoverende technologieën? Ik dacht het niet, ik nodig Ballmer van harte uit om me eens concreet te mailen welke want het machien draait lekker.